Telling bij tafeltennis

Een game tellen

Elke rally levert een punt op — niet alleen de rally's op je eigen opslag. De eerste die 11 punten haalt, wint de game, behalve bij 10-10; dan speel je door tot iemand met 2 punten verschil voorstaat.

Een wedstrijd tellen

Er wordt altijd een oneven aantal games gespeeld, zodat er gegarandeerd een winnaar is. Drie winnende games — dus best-of-5 — is de norm bij clubs en recreatief spel. Op het hoogste niveau en bij de Olympische Spelen wordt best-of-7 gespeeld, vier winnende games.

Na elke game wordt van kant gewisseld. In de beslissende game wordt ook van kant gewisseld zodra een speler vijf punten bereikt — zodat niet één kant de hele beslissende game aan de beter verlichte kant van de zaal doorbrengt.

Wie slaat op en wanneer

• Twee opslagen per speler, waarna het opslagrecht wisselt — los van wie de punten scoorde.
• Vanaf 10-10 wisselt de opslag bij elk punt.
• Wie in een game als eerste opsloeg, ontvangt in de volgende game als eerste.
• Wie in de wedstrijd als eerste opslaat, wordt geloot — meestal met kop of munt, of een verstopte bal.

De stand omroepen

De stand van de serveerder wordt altijd als eerste genoemd. 'Acht-vijf' betekent dat de serveerder met 8-5 voorstaat. De stand hardop noemen voor elke opslag is de simpelste manier om het meest voorkomende meningsverschil bij recreatief tafeltennis te voorkomen — dat gaat namelijk bijna nooit over de regels, maar altijd over de actuele stand.

De oude telling tot 21 punten

Tot 2001 werden games gespeeld tot 21 punten, met vijf opeenvolgende opslagen. De overstap naar 11 punten en twee opslagen was bedoeld om wedstrijden korter te maken, elk punt zwaarder te laten wegen en de sport beter kijkbaar te maken op televisie.

De oude telling leeft nog voort in kelders en speelzalen — twee spelers van verschillende generaties kunnen dus een hele game ruziën zonder dat een van beiden echt ongelijk heeft.

Telling in NTTB-competitie

In officiële NTTB-competitie speelt elk team-treffen een aantal enkel- en dubbelpartijen dat door het competitiereglement van de divisie wordt vastgelegd, maar elke individuele partij wordt precies geteld zoals hierboven beschreven — best-of-5. Aan de puntentelling zelf verandert niets per niveau; alleen het aantal partijen per treffen verschilt.

Een scheidsrechter of wedstrijdleider noteert de stand game voor game op een wedstrijdformulier, en dat formulier is bij een meningsverschil doorslaggevend — een handige gewoonte ook buiten de competitie: de standen van eerdere games ergens noteren voorkomt dat je bij de beslissende game uit je hoofd moet reconstrueren wie wat won.

Veelgemaakte telfouten

• Het aantal gewonnen games verwarren met de stand van de lopende game — twee losse tellers die je tegelijk moet bijhouden.
• Vergeten om vanaf 10-10 bij elk punt te wisselen, terwijl de gewoonte nog op 'elke twee punten' staat.
• De stand niet omroepen voor de opslag, waardoor achteraf niet meer te controleren is wie gelijk had.
• Denken dat één punt extra bij 10-10 genoeg is — het moeten er twee verschil zijn, niet één punt meer dan de tegenstander.

Deze vier fouten dekken vrijwel alle teldiscussies bij recreatief spel. De gewoonte aanleren om de stand hardop te noemen voor elke opslag, ook buiten competitieverband, lost de meeste ervan op voordat ze een probleem worden.